(therapy) Life goes on

(therapy) Life goes on…
En dat is precies hoe het is. De wereld draait door, het leven gaat verder en dus ook het therapie leven. Het is alweer even geleden dat ik een blog getypt heb, daarom vind ik het tijd voor een update.

Als eerst heb ik een prestatie te melden. Bijna 6 jaar heb ik erover gedaan, maar ik zit nu dan eindelijk op een (minimaal)gezond bmi. Dat betekent dat ik een minimaal gezond gewicht behaald heb, wat naar de maatstaven van het bmi gezond verklaard kan worden. Dat betekent (helaas) nog niet dat ik uitgegroeid ben. Elk mens heeft namelijk een setpoint. Dat is een gewicht wat bij je lichaam past en je stabiel op blijft. Het maakt niet uit of je de ene dag een taartje eet en een andere dag patat. Het herstelt zich altijd naar dit setpoint gewicht, zolang je maar niet elke dag teveel eet.
Op dit moment wordt het aardig heet onder mijn voeten, want ik zou het liefste op dit gewicht stabiliseren. Het is gezond en weet je? Ik kan zelfs zien dat ik nog steeds een slank lichaam heb waar ik best tevreden mee mag zijn! Dat extreme dunne lichaam heb ik altijd verafschuwt. Maar als ik nu foto’s van voor mijn eetstoornis zie, zie ik af en toe toch een dik lichaam. Niet dik, dik… Maar toch voller dan ik nu ben. Ik wil daar niet heen. Ik wil dit behouden, maar dat zou betekenen dat ik in de eetstoornis blijf hangen. Dan zou ik altijd rekening met mijn eten moeten houden. Mijn gewicht stijgt namelijk elke week nog een beetje. Zelfs rondom een kilo als ik ongesteld ben (gelukkig is het grootste gedeelte de week erna er ook weer af). Ik zit nog niet op mijn setpoint en dat benauwd me. Nog steeds ben ik bang dat ik door blijf groeien en mijn lichaam me in de steek laat. De eetstoornis praat me in dat ik dik groei en dicht slib. De eetstoornis vind een lager gewicht fijner en voelt zich daar comfortabeler bij. Maar eerlijk is eerlijk, de eetstoornis is nooit tevreden! Ook op mijn laagste gewicht moest het nog verder naar beneden. Het is een erg slechte raadgever.

Stiekem had ik gedurende mijn eetstoornis het ideaalbeeld dat als ik op gewicht zou zijn, de eetstoornis ook verdwenen zou zijn. Nu denk ik; ruk, alle ellende begint dan pas. Het is een kunst om op dit gewicht te blijven en de angst voor eten blijft helaas ook bestaan. Nu ben ik telkens bang dat ik doorgroei. Als ik op mijn setpoint zit, zal ik daar ook bang voor zijn. Oplettend zijn op de calorieën blijft daarmee. Teveel binnen krijgen, kan niet voor mijn gewicht. But don’t count calories today, just count your blessings! That’s the spirit. Doorgaan, dwars door alle angsten heen en het leven aan gaan! Dat is mijn motto.

Advertisements

Wat als… je lichaam steeds gezonder wordt?

Wat als… je lichaam steeds gezonder wordt, maar de anorexia nog steeds aanwezig is.
Dan krijg ik chaos in mijn hoofd.
Afgelopen donderdag was het zover. Ineens besloot mijn lichaam gezond genoeg te zijn om de menstruatie op gang te brengen. Ik voelde het al een tijdje aankomen, maar het kwam toch nog als een donderslag bij heldere hemel.
Ongesteld zijn is voor mij iets verschrikkelijks. Eén van de redenen waardoor ik in mijn eetstoornis bleef hangen. Ik voel me vies, onhygiënisch en ongemakkelijk.
Ik heb respect voor vrouwen. Vrouwen die de maandelijkse kriem doorstaan alsof er niks aan de hand is. Gewoon hun leven doorleven. Het feestje omarmen. Ik heb de fun er nooit van in gezien. Welkom stemmingsschommelingen, pukkels, opgezette buiken, vocht vasthouden en krampen.

Met mijn ongesteldheid komt weer een stukje leven terug. De anorexia vertelt me dat ik nu weer gezond genoeg ben. Mijn lichaam kan weer functioneren, dus aankomen in gewicht hoeft niet meer. Dat, terwijl ik volgens de bmi richtlijnen nog in ondergewicht zit. Ik voel me écht dikker nu ik ongesteld geworden ben. Mijn lichaamsbeeld wordt nu niet alleen door de eetstoornis, maar ook door de menstruatie beïnvloed. Het maakt me angstig voor het leven.
En weet je waar mijn anorexia ook bang voor is? Dat ik ergens in de cyclus drang krijg naar zoetigheid; chocola. De bekende cravings. Dat ik deze drang niet kan stoppen en dat ik dik word door een extra chocolaatje, of zelfs meerdere, omdat ik niet meer kan stoppen.

Het houdt ook in dat ik geconfronteerd wordt met de grote levensvragen. Ik ben vrouw, dus wil ik later ook kinderen? Wil ik kinderen, dan zou ik ook een relatie aan moeten gaan. Nog zo’n moeilijk onderwerp, want dan zou ik eerst van mezelf moeten leren houden.
Het is niet zomaar iets; weer ongesteld zijn. Het betekent ook afscheid nemen van een ziek lichaam. Ik word weer verantwoordelijk, meer ikzelf. Welkom leven!
Stiekem hoop ik dat mijn setpoint nu ook dichtbij is. Het gewicht waarop ik ga stabiliseren. Als mijn lichaam nu weer gezonde vormen aanneemt, zal ik toch ook niet heel veel meer doorgroeien? Ik hoop het echt. Ook al weet ik, dat geluk niet van een getalletje af hangt… Mijn anorexia blijft schreeuwen!

Kleine side note; ik heb laatst een lichamelijke check up bij de arts van de afdeling gehad. Hij heeft mijn bloedsuiker gemeten, mijn hart en longen geluisterd, mijn bloeddruk gemeten, mijn doorbloeding bekeken, mijn buik onderzocht en mijn bloed moest nog even geprikt worden. Alles was in orde. Zelfs mijn lage bloeddruk is verdwenen, die was nu netjes gemiddeld.

Welkom gezond lichaam, welkom steeds meer ik.

Vergelijkingen maken niet gelukkig

Als je een eetstoornis hebt, is het nooit erg genoeg. Constant ben je bezig met vergelijken van andere meiden met een eetstoornis. Zit het niet in de omvang, dan zit het wel in de eetlijst. Zit het niet in het bmi getal, dan zit het wel in de omstandigheden.
Toch is een behandeling voor de eetstoornis vaak groepsgericht. Ervaring leert dat dit inderdaad zorgt voor erkenning en begrip. De schaduwkant is dat altijd het vergelijken om de hoek komt kijken. In deze nieuwe opname wil ik graag voor mezelf staan. Ik wil positief naar de toekomst kijken. Ik wil in mezelf geloven. Ik wil vertrouwen krijgen in mijn eigen lichaam. Ik wil weer meedoen in de maatschappij. Daarvoor hoef ik niet naar anderen te kijken. Het wordt wel makkelijker om naar anderen te kijken die succes hebben en dat is de kracht van groepsbehandeling. Samen sta je sterk, samen kun je een stukje beter de wereld aan.

In de afgelopen week heb ik geleerd dat mijn groep een sterke kracht uitstraalt. Er wordt aangesproken wanneer iemand te weinig gesmeerd heeft op zijn boterham en er wordt geconfronteerd wanneer iemand spreekt vanuit de eetstoornis. We hebben elkaar haarfijn door, want we zijn tenslotte ervaringsdeskundigen.

Ik heb ook geleerd dat ik nog steeds niet tevreden ben met mijn ‘kat uit de boom kijken’ karakter. In een nieuwe situatie sla ik dicht en heb ik de overtuiging nog niet belangrijk genoeg te zijn om ruimte in te nemen. Ineens lijk ik een autist op het gebied van contact maken. Ik durf het niet… De andere 2 nieuwe meiden gaat het gemakkelijker af en dat frustreert nog meer. Weer een vergelijking…

En als ik het dan toch over vergelijkingen heb… Elke donderdag moeten we om 09.00 uur wegen. Dat betekent dat dit na het ontbijt gebeurt (verschrikkelijk, niet op de nuchtere maag dus!) en we moeten in ondergoed de weegschaal op. Ik had mezelf al voorbereid dat er een nieuw getal zou verschijnen, maar toch is dat nog pijnlijk (voor de eetstoornis). Hierna hebben we therapie waarin iedereen vertelt wat het getal op de weegschaal is en wat het met hem/haar gedaan heeft. Dit is nieuw voor mij, want in vorige opnames was het getal altijd ‘geheim’. Natuurlijk gaan nu direct mijn eetstoornis radartjes werken en vergelijken. Wie heeft het hoogste getal, wie het laagste. Welke lengte heeft iedereen ongeveer. Hoe groot is de eetlijst, kan ik ook doorgroeien tot zo’n hoger getal? Past het bij diegene zijn/haar lichaam etc.

Ook was er afgelopen week een discussie tijdens het avondeten. De vegetariërs zouden een kaasburger krijgen en wij als vleeseters hadden een kip cordonbleu. De vegetariërs kwamen in opstand over de kaasburger. Deze zouden ze nooit weer krijgen, omdat ze een keer eerder over hun nek waren gegaan. Het is te plakkerig en waarschijnlijk te calorierijk voor ze. 3 meiden hebben de kaasburger geweigerd. Direct dacht ik: Hallo! Ik ga die kip cordonbleu ook niet eten. Veel te veel calorieën. Kun je het wel oplossen met een extra schep aardappelpuree, maar dat haalt het niet bij de calorieën hoor! Ik merkte aan mezelf boos te worden en de situaties niet eerlijk te vinden. Ik moest mezelf toespreken door te herhalen in mijn hoofd; ik zit hier voor mezelf! Ik hoef niet te vergelijken! Ik wil beter worden! En heel stiekem kwam de gedachte dat ik een kip cordonbleu als kind altijd als lievelingsvlees schaarde. Die is best lekker!
Het is me gelukt zonder gedoe door te eten en weet je? Mijn gezonde ik kan trots zijn, want ik ben tegen de eetstoornis en het vergelijken in gegaan en dus weer een stapje dichter naar gezondheid toe gegaan.

Als conclusie leer ik dat alle basis nog steeds ligt bij het geloven in jezelf. Wanneer je met vertrouwen vanuit jezelf de wereld in kijkt, komt het succes je richting op.
Keep on going.

Blue monday

Een betere deprimerende dag kon het vandaag niet zijn. Vandaag op blue monday ben ik opnieuw in opname gegaan. Dit keer bij de intensieve behandelvorm van de Ursula in Leiden. In mijn vorige blog hebben jullie kunnen lezen dat het eraan zat te komen. Ik heb de keuze maken (voor mezelf) even uitgesteld, maar toen die er definitief was, kon ik binnen een week ineens al terecht.
Het voelt als een stap terug. Als een faalactie. Als een zware strijd die komen gaat. Maar ik weet ook dat het me juist 10 stappen voorwaarts op gaat leveren. Ik heb mijn leven on hold moeten zetten. Even geen vrijwilligerswerk, even geen muziek, even geen oppas sessies, even mijn sociale leven op een laag pitje. Ik moet er veel voor inleveren.

Nu zit ik hier eenzaam op mijn kale kamertje, van me af te typen in het verre Leiden. Ik vind vandaag verschrikkelijk. Beter kan ik het niet maken.
Ik haat het om weer in een nieuwe groep te komen en mijn plekje te moeten vinden. Ik haat het om weer nieuwe therapeuten te ontmoeten en nieuwe therapie onderdelen aan te gaan. Ik haat het om met onbekende mensen te moeten eten en ik haat het nog het meest dat ik niet de dunste ben die rond huppelt. Ja, de eetstoornis is bikkelhard.
Alle geniepige plannetjes en radartjes treden in werking wanneer je een eetgestoorde in een ruimte zet met andere eetgestoorden. Ik ga letten op lichaamsomvang, ik ga mensen schatten op hun gewicht en lengte. Ik hou nauwlettend in de gaten wat er bij ieders mond naar binnen gaat en hoe groot ieders eetlijst is. IK WIL MINDEREN! Ik wil niet degene zijn die het meeste eet. Ik wil niet aankomen, ik durf niet aan te komen… Ik moet aankomen! Ik wil beter worden.

Vandaag was een pittige dag. Al het nieuwe begin is stom. Ik begon met de therapie IPP (interpersoonlijke persoonlijkheids problematieken?) Dit is een duur woord voor (in mijn ogen) drama therapie. VERSCHRIKKELIJK! We begonnen met een tik voorstelrondje. Ik voelde me weer net een klein kind van de basisschool. Daarna gingen we rollenspellen spelen. Één van mijn favoriete onderdelen (not!). Ik werd niet gespaard, direct het diepe in! Ik moest een bitch spelen die alleen maar kritiek kon geven.
Hierna kwam de lunch. De hele dag moet ik al vertellen wat ik eet. Ik heb de standaard eetlijst opgepakt, maar ik kom erachter dat dit behoorlijk wat is. Thuis had ik toch wel heel wat dingen weggelaten. In de ochtend nam ik nooit een tussendoortje, tijdens de lunch at ik vaak maar 2 boterhammen (moeten er 3 zijn) in de middag nam ik soms wel, soms niet een tussendoortje en als ik al iets nam, was het alleen fruit. Nu moet er ook een koek o.i.d. bij. En het avondeten moet ik ineens 3 opscheplepels aardappels met jus nemen. Tsja, dat redde ik thuis ook niet.
Tijdens de lunch zaten we aan een propvolle tafel. Er wordt op elkaar gelet of er genoeg gesmeerd wordt. Op zich beleg ik wel oké, maar ik werd toch even aangesproken op mijn gesmeerde sandwichspread. Daar mocht nog een laagje overheen. Verder vind ik het irritant dat je niet alles mag kiezen, want de vegetarische spullen zijn ook echt voor de vega mensen. Dat ik van houmous hou, maakt niks uit. Stomme regeltjes.

Na de lunch was het tijd voor zelfbeeld. De naam zegt het al… Ook hier werd ik niet gespaard, en mocht ik gewoon voor een spiegel gaan staan, terwijl een andere meid positieve uiterlijke kenmerken opnoemde. De bedoeling zou zijn dat ik positief geprogrammeerd zou raken. Een beetje mislukt, want die spiegel in kijken is toch nog wel een dingetje en dan komen er direct negatieve opvattingen naar boven.
Ik mocht dit ook doen over een groepsgenoot. Dat ging me goed af, want ik kreeg complimenten over mijn speech. Ook kreeg ik te horen dat de begeleider van me stond te kijken, want ze had gedacht dat ik in vermijding zou schieten en zou melden dat dit mijn eerste dag was, dus niet mee zou doen. HALLO! Was dit een serieuze optie? Had dit van te voren gemeld… Ach, soms is het nodig me in het diepe te gooien.
Na al het groepsgestress, begon om 16.00 uur tijd voor mezelf. Hoewel, eerst nog een doelengesprek met de hoofdbehandelaar. Hierna ben ik maar even naar buiten een blokje om gelopen in de frisse buitenlucht. Het zou heerlijk zijn als ik morgen de sneeuw in kan stappen.

Dan moest ik om 18.00 uur paraat zijn in een andere woonkamer, waarin ik weer een nieuwe groep ontmoet heb. Dit zijn allemaal meiden die met verblijf geïndiceerd zijn. Ook meiden die vaak vanuit de high cure (kliniek) komen en nu doorstromen naar de intensief groep. Juist, meiden die nog wat dunner zijn… Het triggert me aan alle kanten, maar ik wil vooral proberen om bij mezelf te blijven en mijn (hoofd)doel vast te houden; werken naar een gezond gewicht met een normaal eetpatroon. Ik wil zo zo graag van die eetstoornis af! Dus weg met al die eetstoornis onzin.
Na weer een voorstelrondje schoven we om 18.15 uur met zijn allen (in weer een andere ruimte) aan tafel. Er werd van te voren nog even benoemd wie wat zou eten. Even ging door mijn hoofd dat ik een opscheplepel minder zou kunnen zeggen, en geen saus zou kunnen noemen. Maar nee, daarvoor zit ik hier niet.
Voor de geïnteresseerden onder ons; we aten aardappels met jus, koolrabi met saus en een varkensfiletlapje die wel lekker op smaak was. Als toetje bananen vla. Ik kreeg geen schaaltje, dus even wilde ik niks melden. Een volle minuut zat ik in dubio tot ik weer bedacht; “Ik wil genezen!”

Nu heb ik weer tussentijd tot 20.45 uur en dan is het laatste tussendoortje van de dag. Ik hoop dat mijn dikke opgezette buik dat nog aan kan. Ik zie nu al op tegen het weegmoment van aankomende donderdag. Ik zal wel weer een nieuw getal zien verschijnen op de weegschaal. Ik wil zo graag dat dit geen invloed meer heeft op mijn humeur. Want tsja… I’m more important than that stupid number!!

Intensief

Lieve allemaal,
Hoe gaat het eigenlijk met de eetstoornis? En hoe gaat het met mijn leven oppakken? Een update met nieuwe berichten kan ik typen.
Ik ben de afgelopen maanden actief geweest om mijn toekomst weer vorm te geven. Ik had zin om aan de slag te gaan en ik was zelfs stiekem alweer aan het kijken naar werk. Een SKJ registratie aanvraag (die ik nodig heb om weer een baan in de jeugdzorg/ gezinshulpverlening te krijgen) ligt in de wacht en ondertussen ben ik druk met mijn nieuwe interessante vrijwilligerswerk in het hospice, zoals jullie in mijn vorige blog konden lezen.
Verder krijg ik veel complimenten over hoe ik eruit zie en ja, dat is ook een stuk beter dan een jaar geleden. Toch vind ik deze complimenten altijd moeilijk aan te nemen, omdat van binnen nog steeds een groot monster schuilt. Mijn gewicht is misschien toegenomen, maar de eetstoornis is helaas nog niet verbannen.  Ook hoor ik indirect dat mensen vinden dat ik weer op een gezond gewicht zit, terwijl ik daar nog wel een aantal kilo’s voor aan moet komen. Dus mijn eetstoornis fluistert in, dat aankomen moet stoppen, want mensen in mijn omgeving vinden me al goed genoeg.
Steeds beter kan ik de gezonde en eetstoornis kant scheiden en probeer ik mijn gezonde verstand te laten winnen. Dat zorgt er ook voor dat ik niet in een terugval terecht kom en mijn gewicht redelijk stabiel blijft. Echter is dat niet goed genoeg, want zoals ik al zei; er moeten nog een aantal kilo bij voor een gezond gewicht en helemaal om richting mijn setpoint gewicht te komen. Het eten gaat met vallen en opstaan, maar over het algemeen krijg ik voldoende voeding binnen om niet af te vallen. Extra eten is nog een moeilijk punt en lukt me slecht alleen thuis. Het monster fluistert me in dat ik daar te dik van ga worden. Eigenlijk kan ik concluderen dat ik stil sta. Mijn hoofd maakt overuren elke dag, maar vooruitgang zit er mondjesmaat in qua gewicht.
Dit alles maakt, dat ik afgelopen maandag een gesprek had met mijn behandelaar en een behandelaar van de intensief. Leiden vindt dat ik een intensievere vorm van hulpverlening nodig heb om de eetstoornis helemaal achter me te kunnen laten. Ze willen graag dat ik 5 dagen per week in behandeling ga en me weer laat onderdompelen in een groep, (groeps)therapieën en een duidelijke eetstructuur met (groei)doelen.
Hell no! Ik ben zo goed bezig mijn leven weer vorm te geven en nu moet ik dat weer on hold zetten? Wat een teleurstelling, wat een faalactie, wat een ondergang. Ik kan het nieuws nog steeds slecht verwerken en heb veel weerstand tegen deze keuze.
Bovendien voel ik me te goed om weer in zo’n groep te gaan. Ik eet met anderen erbij (o ja, ik compenseer ook nog steeds als het een moeilijke maaltijd was) en mijn beweegdrang is een stuk teruggedrongen. Daarnaast ben ik open tegen mijn omgeving en krijg ik steun in de vorm van samen avondeten. Mijn gewicht is heel wat hoger, alleen tsja dat laatste zetje om gezond te worden die krijg ik niet zelf aan geslingerd.
Ik moet mijn doelen voor ogen houden van mijn behandelaar… Tsja, ik wil echt gezond worden en ik heb super veel levenslust om weer in de maatschappij te functioneren. Waarom zou ik dit stukje hulp dan niet aannemen?
Omdat mijn gevoel niet wil…

Het is een hele reis. Een gevulde rugzak draag ik met me mee, maar er passen nog allerlei tools in de zijvakjes. Een wandeling door bergachtig gebied. Een klein beetje omhoog tegen de steile paden op. En soms een klein beetje naar beneden. Wanneer zal ik eindelijk die top kunnen bereiken?

Vrijwilligerswerk

Lieve allemaal,
Het is een tijd geleden dat ik deze site heb bezocht en wat van me heb laten horen.
Inmiddels gaat het met de eetstoornis nog steeds op en af. Ik weet mijn gewicht redelijk stabiel te houden, maar het zou zo fijn zijn wanneer ik een gezond gewicht bereik en ik het dan stabiel weet te houden. In mijn hoofd is het vaak nog oorlog. Van buiten zie ik er misschien een stuk gezonder uit, maar van binnen…

Ik heb niet stilgezeten de afgelopen maanden. Nog steeds doe ik vrijwilligerswerk bij de bejaarde mensen (nu alweer een jaar) en geef ik sinds september trompetlessen aan basisschool kinderen. Dit vanuit de muziekvereniging. Ook ben ik in oktober gestart met een cursus om in het hospice te mogen werken als vrijwilliger. Een nieuwe leuke uitdaging. Woensdag werkte ik een dienst van 11.00 tot 15.00 uur en ik zei tegen de coördinator: “Wat vind ik dit leuk werk zeg!!” Dat zegt dus wel wat.

Nog steeds hou ik van schrijven en leek het me wel leuk, jullie toch weer wat meer op de hoogte te brengen van mijn leven op dit moment. Met allereerst een blog over het hospice.

Veel mensen denken dat het alleen maar leed en verdriet is in een hospice. Natuurlijk is dit een emotie die veel voorkomt, maar met elkaar zorgen we ervoor dat er een prettige sfeer heerst. Wij als vrijwilligers zijn ervoor om de gasten (de patiënten) een zo fijn mogelijk sterfbed te geven en te helpen in de ADL en een paar huishoudelijke taken. Ook voorzien we de visite van een prettig bezoek.
Er kunnen maximaal 4 gasten liggen, met als uitzondering een 5e gast op de logeerkamer. Die is nu ook in gebruik, dus het is druk. Dat betekent dat er standaard 1 of 2 verpleegkundigen van Icare in het hospice aanwezig zijn. Zij gaan over alle medische handelingen en hebben soms onze ondersteuning nodig.

Woensdag ben ik veel bezig geweest met een vrouw met longkanker. Helpen in en uit bed, helpen richting de wc en ja, daar hoort kont afvegen ook bij. Ook heb ik haar vla ‘gevoerd’ omdat het haar teveel energie koste dit zelf naar binnen te lepelen. Daarnaast mogen mensen in het hospice roken. Ze vinden niet dat als een persoon langdurig gerookt heeft, dit ineens verboden kan worden in hun laatste stukje leven. Ook deze mevrouw rookte, dus tijdens het sigaretje roken kregen wij een gesprek. Ze vertelde me klaar te zijn met het leven; dat het goed is geweest. Haar lichaam is moe en van binnen huilt ze de hele dag. Ze wil graag euthanasie, maar haar arts vindt haar daar nog te goed voor. Dit begrijpt mevrouw slecht, want zij voelt zich doorleeft.
Daarnaast ligt er een zeer gelovige man, welke in een week tijd zienderogen achteruit gegaan is. Hij heeft een grauw/gele kleur en is wat trager in zijn bewegingen. Ik bracht hem zijn lunch en dan wil hij graag uit de bijbel voorgelezen worden. Hij is zelf analfabeet, dus doen wij dit voor hem. Hij komt uit de zwaar gelovige kringen (Staphorst/Rouveen) dus de bijbel is ook nog van een zeer oude druk met pittige teksten. Ik lees voor, maar het gaat bij mij het ene oor in, het andere uit. Maar hij wordt er gelukkig van en kan dan extra genieten van zijn lunch 🙂

Donderdag had ik een dienst van 07.00u tot 11.00 uur. Pittig dat vroege opstaan en ook niet echt aan mij besteed! Maar hij stond nog open. Dit was mijn eerste dienst waarin ik compleet verantwoordelijk was. De rest had ik meegelopen om zo de gang van zaken te leren kennen. Deze ochtend was het mijn taak om ontbijtjes te regelen en kreeg ik de supervisie over een oudere man. Hij is erg negatief en niks is goed. Deze ochtend had hij ook opstart problemen en lukte het hem niet goed uit zijn woorden te komen. Tot grote frustratie voor zichzelf, want ik kon hem daardoor moeilijk verstaan en dus begrijpen. Ik heb geprobeerd aansluiting te zoeken en het hem zo gemakkelijk mogelijk te maken (extra dekentje voor de kou, gordijnen open zodat hij uitzicht heeft over het Reestdal, paracetamol stampen, omdat hij moeite met slikken had, hogerop in bed leggen, drinken uit een tuitbeker aanbieden, omdat gewoon drinken niet meer wil etc.) Maar toch voelde dit alles niet helemaal lekker aan, omdat hij niet lekker in zijn vel zat. Ik heb mijn best geprobeerd te doen.

Tot dusver een paar belevingen vanuit het hospice. Ik ga proberen elke week weer een update te geven.

Liefde !

Een brief over 30 jaar

Hello,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een update gegeven heb op deze site. Inmiddels gaat het nog met veel ups en downs en jent de es me nog elke dag. Het is moeilijk om aan te komen. Er zitten veel hobbels op de weg richting een gezond gewicht. Het positieve is dat ik mijn gewicht sinds het verlaten van de kliniek wel kan behouden. Voorheen was ik al lang weer bezig met afvallen. Nu is de mgdb therapie een goede vinger aan de pols. Helaas hebben we daar de laatste keer van gehad. Eind mei hebben we alleen nog een afsluiting met de groep op het strand. In de laatste dag moesten wij als cliënten een brief schrijven naar de mgdb groep om een update te geven hoe ons leven verlopen was in 30 jaar tijd. Dit gaf me weer perspectief en zin in de toekomst. Ik ben benieuwd wat er over 30 jaar van terecht gekomen is. Lezen jullie met me mee?

 

01 mei 2048

“Lieve allemaal,

Inmiddels zijn we 30 jaar verder en is er heel wat gebeurt na onze laatste MGDB sessie. Ik hoopte dat de es helemaal opgelost zou zijn, maar ik had echt nog wel wat tijd nodig om er hard tegenin te gaan. Mijn omgeving is me daarin blijven steunen. Af en toe kon ik dat toe laten, maar af en toe lukte het de es mezelf te isoleren van de buitenwereld. Gelukkig bleef de hulpverlening alert en gefocust.

Reizen is altijd mijn grote passie gebleven. Het hielp me iets positiefs in het vooruitzicht te hebben en motiveerde me door te blijven gaan. Inmiddels ben ik in alle werelddelen geweest en kan ik me redden in het Spaans. Het meest bijzondere vond ik mijn reis door West Amerika op de motor. Wat voelde ik me een stoere chick! Mijn es periode heb ik afgesloten met een reis van 3 maanden. Rondtrekkend door Azië en ondertussen wat vrijwilligerswerk. In deze jaren ontmoete ik ook een lieve partner. Lief maar hij biedt me ook heel wat tegenwicht en zet me op mn plaats als het nodig is. We hebben samen ook veel ontdekt in de wereld. We spaarden onze vakantie dagen op, zodat we verre reizen konden maken.

Kinderen wilden we heel graag, hoewel de twijfel groot was. Dat vrije leven beviel ons namelijk ook erg goed. Maar wat zijn we op dit moment blij met onze 2 eigen kinderen en onze geadopteerde meid uit India. Ze doen het super en ik ben trots.

Op dit moment vangen we zelfs kinderen op en dragen we de titel crisis pleeggezin. Zo mooi om deze kinderen wat van onze liefde te mogen geven en ze te laten ervaren dat ze gewoon mogen zijn.

Mijn eerste baan na de es begon als jeugdconsulent bij de gemeente. Daar heb ik mooie ervaringen op mogen doen. Hierna groeide ik door in andere banen, waaronder als docent in het HBO social work onderwijs. Zo kon ik mijn praktijkervaringen overbrengen op de studenten. Koken is altijd een hobby gebleven. Ik experimenteer graag voor mijn gezin. Een eigen eettentje starten met mensen die weer willen toetreden in de maatschappij is altijd in gedachten gebleven. Ambitieus ben ik altijd gebleven, dus wie weet.

Oja, op mijn bugel speel ik nog steeds met veel plezier bij het orkest en ik ben toch altijd blijven hangen in het mooie Meppel. Mijn fijne thuishaven.

Benieuwd hoe het jullie allemaal is vergaan.

Lieve groet, Mirjam”

 

Wat als… de es voelt als een warme thuishaven

Wat als… de es voelt als een warme thuishaven

De eetstoornis geeft me op dit moment warmte en ik voel me er zelfs geliefd door. Het geeft me daginvulling in de soms uitzichtloze lege dagen. Het helpt me weer ergens goed en nuttig in te zijn. De es geeft weer een doel in mijn dagen, namelijk afvallen. Iets waar ik goed in was. Allemaal gevaarlijke voordelen.

Thuis voel ik me eenzaam. Ik voel me nutteloos en de dagen duren soms erg lang. Ik wil weer graag van waarde zijn in deze maatschappij. Ik wil weer gevuld zijn met liefde. De liefde vanuit mijn omgeving in me op kunnen nemen. Niet met liefde vanuit de es die niet goed voor me is. Door plannen te maken vanuit de es, zoals zo min mogelijk calorieën binnen krijgen, voel ik me nuttig worden en mentaal sterker groeien. Het geeft me een verdoofd gevoel. Ik realiseer me dat dit onderdeel is van een verslaving. Verstandelijk weet ik dat verslavingen niet goed zijn en dat het een mens niets gezonds brengt in het leven.

Het is ontiegelijk moeilijk om te blijven eten en constant ingefluisterd te krijgen dat ik faal. Ik eet, maar de es wordt daar boos op. Het mag niet en het voelt alsof ik zwak ben en dat ergens goed in zijn, afgepakt wordt. Mijn gezonde kant zet me aan om wél te blijven eten en vooral de structuur erin te houden. Maar als ik dat doe, krijg ik op mijn kop van de eetstoornis en dat geeft veel strijd in mijn hoofd. Ik raak afwezig tijdens het eten en voel me slecht. Alle prikkels van buitenaf zijn teveel. De es wil dat ik me alleen terug trek en probeer het eten recht te trekken en compenseren. Dat ellendige compenseren…

Als ik niet oppas kan ik straks weer een terugval ondertekenen. Ik moet alert zijn en deze blog beschouwen als waarschuwing. Ik kan nu nog een andere weg op. Het is nog niet te laat. Ik realiseer me goed dat het anders moet en dat ik moet stoppen met destructief eetgestoord gedrag. Maar het is zo verleidelijk… Zo fijn in de warme armen van de eetstoornis. Het voelt als thuiskomen. Het geeft me rust. Zoveel meer als elke dag door blijven eten en tegen de es in gaan. Mijn energie daarvoor vloeit langzaam leeg.
De eetstoornis verblind me. Net alsof ik tegen de warme zon in kijk. Ik krijg en voel de warmte, maar ik krijg niks meer mee van mijn omgeving.

(nep) Angsten

Zonder angst, geen zekerheid. Zonder angst, geen moed. Zonder angst, geen veiligheid. Zonder angst, geen levenskwaliteit.
Angst kan best een handige functie hebben. Het alarmeert mensen in noodsituaties. Daarnaast is angst vaak subjectief. Mensen bouwen eigen gedachten rondom een angst thema. Dit kan de angst verslechteren, maar in een gezonde situatie ook relativeren.
Soms denk ik wel eens dat mijn gedachten over actief zijn. Constant alert. Constant proberen angsten in te dimmen en te relativeren. Iets wat ik steeds meer onder controle lijk te krijgen. Toch liet ik me de afgelopen dagen domineren door grote (eetstoornis) angsten, waarbij mijn relativeringsvermogen verstopt leek te zijn.
Ik zat in een positieve flow en kan daarbij zeggen dat ik tot op heden nog nooit zolang een eetlijst gevolgd heb. Mijn hoofdmaaltijden gaan nog steeds goed qua hoeveelheden en de meeste dagen lukt het me tussendoortjes te nemen. Dit alles met de gedachte dat als ik eenmaal ga rommelen, ik niet het vermogen heb mijn juiste eetpatroon terug te pakken. Dat wil ik niet, want dan rol ik weer van de berg het dal in. Ik wil alleen maar opwaarts. En daar ligt direct een probleem. Alleen in stijgende lijn omhoog kan in fictieve verhalen. Mensen kunnen niet zonder rusten tussendoor, of zonder enige hobbels een hoge/steile berg in één keer zonder moeite opklimmen. Dat vergeet ik nog wel eens.
Ik wil aan mijn omgeving laten zien dat ik sterk ben. Dat ik er klaar voor ben om de overwinning op de eetstoornis te pakken. Falen wil ik niet. Misstappen maken wil ik liever ook niet. Echter moet ik accepteren dat er ook mindere dagen tussen zitten en dat alles dan niet verloren is. Het zijn leermomenten. Ik mag eraan denken dat ik tussendoor ook rustig adem mag halen.
Vertrouwen kweek ik op dit moment door allerlei etenswaren te proberen en te zien dat ik niet aan hoef te komen van bijvoorbeeld een portie patat. Sinds ik de kliniek uit ben, blijf ik redelijk stabiel. Aankomen vind ik nog te moeilijk. Gebeurt dat? Dan raak ik in een bijzonder slechte stemming. En daar baal ik van. Ik wil toch gezond worden? Ik heb toch een grote wens om weer deel uit te maken van de maatschappij? Ik wil mijn soms verschrikkelijk lege dagen zo graag weer opvullen met een baan. Waarom is dan het obstakel aankomen nog zo’n probleem? Dan komen we terug op het begin van mijn blog; de angst. Ik ben bezig om deze angst af te pellen, zoals een ui. Laagje voor laagje kom ik dichterbij de kern. Ik vraag me dan ook wel eens af; is angst je grootste vijand? Of biedt het een helpende hand in herstel? Balans…
O ja, een goed hulpmiddel om de ui te pellen? Lief zijn voor jezelf. Dat is nog een kunst op zich, maar ik zie steeds meer in dat dit een basis voorwaarde is om te kunnen herstellen. En dat het soms erg fijn is om lief te mogen zijn naar jezelf toe. Dat gun ik iedereen.

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑